İskele

Şehrin solan yüzünü boyardık, kurduğumuz cambaz askılarında her mevsim.

Bir balerin esnekliğiyle gövdemiz ter içinde çok katlı çok kanardık geceleri.

Beş işçiydik o gün… Bir rakam olmanın dışında etle kemiğe bürünen yoksulluğun sabahında.

Kuşlar uçarken saçak altlarından, baş üstünden kesilen çiğdemler gibi eğilmiştik iç yalnızlığımızdaki kuyulara.

Upuzun iskeleden onuncu kata, katlanarak çoğalan yürek kıpırtısıyla çıkmıştık belki.

Sabahın dokuzu saat, dokuz doğurmuş gecelerin yanılsamasıyız iskelenin üzerinde beş kişi.

Dünyanın dengesine gül koymuş ölüm.

Salıncağa dönmüş altımızdaki derin boşluk.

Beş kişiydik o sabah kentin nefessiz koşuşturmasında.

Bir çıkarma işlemiydi zamanın çılgın hesap makinesinde.

Üçü eksildi insanlığınızdan, ikisi ağır ve kayıp.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s